Biografie

Het startschot wordt gegeven op 30 juli 1967. In Haasdonk, een dorpje met 4.000 inwoners tussen Antwerpen en Sint-Niklaas. Overigens ook de twee plaatsen waar Pascal studeert. Middelbaar onderwijs bij de broeders in Sint-Niklaas en na de middelbare school rechten aan de Universiteit Antwerpen.

Op zijn zeventiende kreeg Pascal de politieke microbe te pakken. Het was de tijd van de rakettencrisis en ja, ook Pascal ging betogen. Net als de Vlaamse socialisten, die waren ook tegen het plaatsen van Amerikaanse raketten in Europa. Het was dan ook maar een kleine stap naar de SP-afdeling van Haasdonk.

Als jonge twintiger werd Pascal ook zelf politiek actief, als gemeenteraadslid in Beveren en als provincieraadslid in Oost-Vlaanderen. Ook werd hij voorzitter van de jongsocialisten. Begin jaren negentig trekt Pascal weg uit Oost-Vlaanderen. Hij heeft dan een job op het commissariaat-generaal voor de vluchtelingen in Brussel en gaat wonen waar hij werkt. In 2000 wordt hij de Commissaris-Generaal voor de vluchtelingen. Plots wordt België in Europa het te volgen voorbeeld van asielbeleid. Het aantal asielaanvragen loopt terug van jaarlijks 42.000 tot minder dan 20.000. Asielaanvragen worden nu correct behandeld.

In september 2003 duidt Steve Stevaert Pascal aan als de nieuwe Brusselse staatssecretaris voor sp.a. Hij krijgt er de bevoegdheid Mobiliteit. De intrede van Pascal in de Brusselse politiek gaat niet onopgemerkt voorbij. Brussel mag gerust een stuk ambitieuzer: dat wil zeggen een stuk minder ingewikkeld, groener met meer plaats voor wandelaars, fietsers en openbaar vervoer. De stad blijkt een onuitputtelijke inspiratiebron voor deze ‘neuve Brusseleir’.

Brussel zit nu eenmaal ingewikkeld in elkaar, wordt vaak gezegd door Brusselse politici als iets mislukt. Pascal moet er telkens om lachen. In de politiek ga je om dingen te veranderen. En Brussel biedt kansen.

Na de verkiezingen van juni 2004 wordt Pascal Minister van Mobiliteit en Openbare Werken in de Brusselse regering. Met die bevoegdheden wil hij het verschil maken en bewijzen dat zijn voorstellen uitvoerbaar zijn. Openbare werken moeten echt gepland worden en passen in een algemene stadsvisie. Brussel moet autovrijer worden met een zichtbare plaats voor de fiets. En uiteraard wil Pascal werk maken van aantrekkelijk openbaar vervoer, in eigen bedding en geleidelijk gratis voor bepaalde doelgroepen.

Pascal wandelt graag in zijn stad. Een stad die altijd wordt gekenmerkt door kranen. En zolang ik kranen zie, kan Brussel altijd verbeteren. Er mag weer gedroomd worden in Brussel.

Na de verkiezingen van juni 2009 wordt Pascal Smet Vlaams Minister van Onderwijs, Jeugd, Gelijke Kansen en Brussel. Hij wil een beleid voeren waarin overleg centraal staat. Bovendien: "Opvoeden van kinderen vereist een veel grotere inzet en competentie dan andere beroepen. De samenleving en de ouders mogen die inzet en professionaliteit van leraars en schoolbesturen verwachten. Het is mijn taak dat mogelijk te maken!".